Odrobina "prehistorii" [.3.]

Ciąg dalszy POSZUKIWANIA SIEBIE... zagubionej małolaty czyli mnie wieeeeeki temu! A było to naprawdę bardzo, bardzo, bardzo dawno...

Nie pamiętam już siebie z tamtych czasów.
Byłam wtedy kimś zupełnie innym...
Kimś, kto przestał istnieć!

Ja - z zamierzchłej przeszłości... i ja - kompletnie teraźniejsza... to dwie różne osoby! Czasem chyba nawet nie rozumiem tamtej siebie...

Mimo wszystko jest coś co nas łączy...
Nadal płaczę z tych samych powodów!

*** ŻYCIE ***

Jak ptak
wolny i dziki.
Jak morze
bezkresne i dumne.
Tak chciałabym -
- po prostu żyć...

Autorka:  megii24

*** PAMIĘĆ ***

W noc ciemną
nad wodę przychodzę
by zapomnieć
i poczuć się wolna,
by utopić
swe smutki i żale,
by już nie czuć,
nie pragnąć,
nie pamiętać.
Lecz życie okrutne się zdaje,

dzień wraca mi
rozpacz i trwogę.
W noc ciemna
nad wodę powracam
by zapomnieć...

                                                     Autorka:  megii24 

 *** TĘSKNOTA ***

Pragnień sukienkę
zakładam co dnia
jak obietnicę
i drżę
czy ujrzysz o zmroku
jej blask? 

                                Autorka:  megii24

Zamieszczone tutaj wiersze są w całości moją własnością (megii24)
Wszystkie prawa zastrzeżone.
Powielanie, kopiowanie i rozpowszechnianie bez pisemnej zgody autorki - ZABRONIONE.

Odrobina „prehistorii” [.2.]

Ciąg dalszy POSZUKIWANIA SIEBIE... zagubionej małolaty czyli mnie wieeeeeki temu! To było bardzo, bardzo, bardzo dawno...

Kiedy teraz czytam te "wierszydełka" zastanawiam się czasem czy naprawdę to ja je pisałam... Trudno mi nieraz w to uwierzyć. 

Nie pamiętam już siebie z tamtych czasów. 
Może nie chcę pamiętać?

Byłam wtedy kimś zupełnie innym...
Kimś, kto przestał istnieć! Kim nie chciałam być już nigdy więcej!
Może tak właśnie miało się stać...

*** NARODZINY DNIA ***

Wstaje świt
oglądam piękno,
budzącą się doskonałość.
Lecz po chwili -
- czar mija,
dzień rozprasza urojenia,
pozostaje szara rzeczywistość.
Smutne to.
Lecz warto żyć
dla tej jednej chwili -
- przebudzenia.

                 
                            Autorka:  megii24

*** NADZIEJA o ŚWICIE ***

Wstaje słońce
piękny świat widzę dokoła
i płonna nadzieja na zmianę
bo wieczór znów smutek przynosi
lecz czekam z tęsknotą
bo świt kolejny
już wstaje...

Autorka:  megii24

 
Liczę na wyrozumiałość. 
To przecież tylko... POSZUKIWANIE SIEBIE...

Zamieszczone tutaj wiersze są w całości moją własnością (megii24)
Wszystkie prawa zastrzeżone.
Powielanie, kopiowanie i rozpowszechnianie bez pisemnej zgody autorki - ZABRONIONE.

Odrobina „prehistorii” [.1.]

Moje tzw. wiersze pisałam dość dawno temu… 

Nie będę liczyć ile to już lat wstecz.

Powiedzmy, że powstawały w czasach, gdy byłam zagniewana na cały świat… A tak właściwie, to zaczynałam już wtedy chyba rozumieć, że mój gniew nic dobrego nie przyniesie… szczególnie mnie samej.

Próbowałam więc swoją frustrację przelewać na papier i nazywać wierszami…

Oto efekt (jeden z wielu, którymi mam zamiar zanudzać te dwie, może trzy osoby, które zajrzą na mojego bloga):

*** MOJE WIERSZE

Nie szukam rymów
szukam słów
wypełniających pustkę.
Szukam sensu istnienia
i ciągle wołam...
bez odpowiedzi.
Chcę czegoś więcej
szukam celu
prawdy w słowach i gestach.
Lecz co znajduję?
Puste słowa
bez treści.

Autorka: megii24

Jest to jedna z pierwszych moich prób literackich, zaliczana przeze mnie do, że się tak wyrażę, „grupy roboczej” zatytułowanej: POSZUKIWANIE SIEBIE...

Zamieszczone tutaj wiersze są w całości moją własnością (megii24)
Wszystkie prawa zastrzeżone.
Powielanie, kopiowanie i rozpowszechnianie bez pisemnej zgody autorki - ZABRONIONE.